Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 20 październik 1988

Odsłon: 1741

   Przykrość, bo dowiedziałem się, że zmarł chłopak z wypadku sprzed kilku dni. Dzisiaj zostałem wyrwany z pracy w rejonie do pożaru, gdzie trafiłem na poparzonych i rannych.

    Mój pacjent, dziadek 73 lata, rolnik zaczadział podczas ratowania konia, bo zwierzę wracało 3 razy do płonącej obory. Został w końcu  uderzony, był oszołomiony i miał bóle zawałowe w kl. piersiowej. Zabrałem go karetką do naszego oddziału wewnętrznego, gdzie został przyjęty. Na tym skończyła się moja rola.

    Po kilku godzinach pacjent wypisał się z oddziału, a nie było lekarza, który zabezpiecza oddział pod telefonem i nikt nie chciał podjąć ostatecznej decyzji co do odwiezienia go do domu. Pacjent zszedł do pogotowia i napastował także mnie, a ja uciekłem do pokoju lekarza dyżurnego.

   Dopiero rano zrozumiałem na czym polega działanie ludzkie i Boże w naszych codziennych czynnościach. Przecież to jest bardzo proste, bo powinienem wyjść do niego z miłością i chęcią bezinteresownej pomocy...przejrzeć dokumentację, zbadać go, wykonac ponowne ekg i podpisać zlecenie na odwiezienie z pocieszeniem ze względu na pożar.

  To wszystko wymagało wysiłku, bo pacjent podlegał lekarzowi z oddziału, a ja miałem dyżur w pogotowiu! Co on czuł? Jak martwił się pożarem? Jak nas ocenił? Moje zachowanie było bardzo złe.

    No cóż!...nawet niektórzy spowiednicy odsyłają penitentów do własnych parafii, słyszałem o takim fakcie.                                                                                                                             

                                                                                                                          APeeL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 19 październik 1988

Odsłon: 1366

„Między dwoma światy błądząc, nigdzie nie zaznasz spokoju”...

    Bóg wszystko  pięknie urządził…od serii  podziałów (mowa, wygląd, kolor skóry, wiary, bogactwa, dziwactwa) do tego, co nas łączy; muzyka, taniec, biesiady, składniki wiar.

   Jest to zarazem pułapka dla naukowców skrupulatnie badających świat widzialny...część Prawdziwego Cudu stworzenia, który jest przed nami, a także w nas (dusza ludzka, której nie posiadają zwierzęta).

   Każdy z nas ma indywidualną drogę zbawienia. Wątpliwe, aby ktoś - bez łaski wiary - mógł osiągnąć ten cel. Dla większości niedostępne jest nauczanie mistrzów, a powiem, że nawet zbyteczne (trudny język, kłopot w przekazie).

  Musisz w wyobraźni ujrzeć sieć świata widzialnego i niewidzialnego, przyrodzonego i nadprzyrodzonego. Już wówczas narysowałem to w postaci naszych sieci internetowych... 

   Niewielu chciałoby pędzić życie milczącego mnicha, w wyrzeczeniu się życia, odosobnieniu z  chęcią  przemiany wewnętrznej. Jakże trudno namówić do zwykłego postu duchowego, a cóż dopiero do czuwania, pokuty.

   Bóg Ojciec nie chce naszej udręki. Nie wolno „dla zachcianki lub chęci pokazania swojej świętości” wejść na drogę, która jest dla wezwanych (pustelników)...częsta u buddystów.

   Musisz odczytać swoje powołanie i tą drogą dojść do Nieba. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo przekroczenia rozsądnego umiaru (anorektyczka zagłodzi się na śmierć). Tragedią jest otrzymanie tego, czego pragniemy…

   Teraz, gdy to edytuję (13.08.2018) napisał do mnie kolega lekarz, który poprosił o wejście na jego stronę internetową: www.arkadiuszpardo.pl z przeczytaniem jego twórczości (jest w spisie treści). To nie jest przypadkowe, bo ta intencja jest także za niego. On nie wie, że jego dusz szuka Boga Objawionego, a ciała podsuwa od Złego różne ciekawostki...tak właśnie krąży między ziemią i niebem! 

   Celem naszego życia jest powrót z zesłania i to jest pokazane na ziemi (z Syberii i obozów wróciła garstka). Tutaj mamy pokazaną nienawiść (krwiożerczy świat zwierząt i ludzkich demonów) oraz miłość aż do Miłości Bożej (Wszechogarniającej).

   Naszym losem jest cierpienie, który kończy się śmiercią ciała. Garstka wierzy w posiadanie duszy i nasze dalsze istnienie (patrz instruktaż).

   Pacjentkę, „aktywistkę” z kolegium - z poczuciem władzy nad innymi - dopadł zawał serca. Teraz jest rozgoryczona, bo jej zaangażowanie wycenili na parę groszy (niska renta)!

- Jaki wyciągnęła pani wniosek z tego zdarzenia?

- Nie wiem...

- Prosty; na sali intensywnej opieki medycznej wszyscy są równi…

                                                                                                                               APeeL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 18 październik 1988

Odsłon: 1986

      Wolne. Jedziemy na zakupy. Z kasety płynie Bogurodzica. Piękne kazanie; Jezus uczy, że wielki ma być sługą, a pierwszy niewolnikiem. Takie jest znaczenie słowa minister: niewolnik, sługa.

    Tak nazywał siebie Grzegorz Wielki; niewolnik wszystkich, sługa sług. Każdy z nas chce być zauważony i ważny, chce dać odczuć swoją władzę. Często jest to wynoszenie się ponad tych, którzy nic nie mają na swoją obronę; słabi, biedni, pozbawieni głosu, uzależnieni od otoczenia z powodu choroby, kalectwa lub starości.

   Jan Paweł II sługa sług Bożych. Poprzez służbę stał się wielki. Posługa to dar z siebie. Każdy z nas powinien służyć innym; modlitwą, słowem, czynem, bo w tym rodzi się człowieczeństwo.

   W centrum Warszawy potkałem kloszarda; zarośnięty (broda), na każdej nodze inny but ze śmietnika (wielkie stopy), a w dłoniach puste torebki foliowe. Dziwne, bo obok normalni ludzie; pełen luz, a nawet kręcą jakiś program dla telewizji.

    Miałem wielką chęć podejść do tego brata na ziemi i porozmawiać z nim. Wprost czułem w nim obecność Boga naszego. Niewierzący nie zrozumie tego. Kloszard poszedł. Wracałem tą sama trasą. Napłynęła myśl, aby żonie kupić piwo (niekiedy ma smak).

    Duża kolejka, a w niej kloszard...uprzejmie przepuszcza innych, bo nie ma pieniędzy. Poprosiłem, aby kupił jedno piwo dla mnie, a drugie dla siebie. Zamieniliśmy kilka zdań. Powie ktoś pijak, sam sobie winien, ale  przez chwilkę wyobraź sobie, że to ty...wstajesz, jest zimno, nie masz pieniędzy, a jesteś głodny i spragniony...

                                                                                                                                       APeeL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 17 październik 1988

Odsłon: 982

     Dzisiaj, gdy opracowuję ten zapis każdego dnia odmawiam modlitwę, która jest na witrynie, a została wymodlona. Jest to zarazem współcierpienie z Panem Jezusem podczas Bolesnej Męki. Niedawno wyczytałem, że ta forma jest prawidłowa. To połączenie cz. Bolesnej Różana z Drogą Krzyżową i św. Agonią Zbawiciela z Jego Słowami na krzyżu.

    Tuż po przebudzeniu duchowym nie będziesz zdolny do uczestnictwa w cierpieniu ze Zbawicielem, bo nie znasz np. Ukrytych Cierpień Pana w Ciemnicy z Jego świętym wizerunkiem.

    Na początku wołaj swoimi słowami do Boga Ojca, jak dziecko do swojego tatusie. Dam przykład takiego „krzyku”, który napłynął dzisiaj (02.09.2020) podczas kąpieli, gdzie ujrzałem moje stare ciało. Z płaczem wołałem „Tato, Tatusiu”...w sensie słabnięcia i brzydoty na tle duszy pragnącej świętości.

   Wówczas przepisywałem zalecenia dotyczące przygotowania się do modlitwy. U mnie jest to nagłe zaproszenie do wołania lub „obowiązkowe” po Eucharystii, bo wówczas w czystości wołam za osoby objęte odczytaną intencją. Przy złym odczycie (intencji wymyślonej) wołanie do Boga z ofiarowaniem cierpień Pana Jezusa „nie idzie”. Nie dasz rady - bez zjednania z Ciałem Duchowym Pana Jezusa - wołać sam z siebie.

   Rady, które wóczas przepisywałem są nieprzydatne na początku nawrócenia (skupienie się, medytacja, przeczytanie jakiegoś tekstu). Szatan szczególnie atakuje wchodzących na drogę prowadzącą do nawrócenia.

    Zacznij od Sakramentu Pojednania. Poproś Ducha Świętego o prowadzenie...także w modlitwie, bo Szatan podsunie ci, że najważniejsze jest twoje zdrowi fizyczne, a nie zdrowie duchowe.

   Bestia wie jak rozpraszać; podsuwa "dobre" myśli (zaglądaj do swojej głowy, a sam zobaczysz). Nie zapominaj o swoim Aniele Stróżu.

    Modlitwa koi naszą tęsknotę za Bogiem. To przeżywa nawrócony, który nagle widzi w Świetle Bożym ten świat, zesłanie, dołączenie duszy do ciała. Z tamtego czasu przekażę takie tęskne zawołanie;

„Panie Jezu, Ty z Ojcem Wszechmogącym możesz wszystko.

Panie Boże przebaczaj wszystkim, którzy się do Ciebie zwracają, aby

poznali Twoją wielkość i chwalili Cię.

Proszę Cię spraw, aby...wielu przestało grzeszyć.

Ty, Panie możesz. Ty, Panie potrafisz. Ty, Panie chcesz. Ja Cię proszę o to, aby wielu przestało grzeszyć. Ty masz na to tysiące sposobów”…

                                                                                                                               APeeL