Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 13 styczeń 2002

Odsłon: 679

    W telewizji Polsat popłynie relacja o dzieciach autystycznych  (żyją w zamkniętym świecie, wady, niewidome, opóźnione w rozwoju). Wielka jest do nich miłość rodziców, którzy właśnie powołali stowarzyszenie: "Jezu ufam tobie". Dzisiaj też trwa akcja zbierania pieniędzy w całej ojczyźnie na pomoc dla dzieci urodzonych z wadami.

   W drodze na Mszę świętą o 10:15 znałem już intencję tego dnia i mogłem odmawiać moją modlitwę. Właśnie wzrok zatrzymało zdjęcie Matki z Dzieciątkiem, przepływa cały świat oraz wizja Marii Valtorty; chrzest Pana Jezusa w Jordanie...ze zdaniem o Jego Ofierze. Łzy zalały oczy... 

  W kościele było dużo wiernych, trwały rozproszenia, ale po Eucharystii zapatrzyłem się na wizerunek świętego Józefa oraz wielki fresk z trzema krzyżami na Kalwarii. Po nabożeństwie moje serce zalała święta cisza.

    Nie mogłem wyjść z kościoła, bo w duszy pojawiło się pragnienie modlitwy oraz cierpienia! W telewizji trafię na transmisję Mszy świętej, serce ponownie zaleje ból ze łzami w oczach, a dusza krzyknie: "Jezu, Jezu, Jezu!" Dopiero spacer modlitewny złagodzi tęskną rozłąkę z Bogiem Ojcem...podziękuję za tę łaskę. To były trzy - cztery godziny bólu duchowego.

   Jakże szybko płynie czas, a miałem tak duże plany. Nie interesuje mnie już ten świat. Różne są formy poświęcania się od pracy, w Opus Dei poprzez posługę w szpitalu do oddania życia za innego (ojciec Kolbe). W tym czasie pięknie śpiewał Krawczyk, a ja popłakałem się, ponieważ tak trzeba śpiewać Bogu naszemu.

    IPN podaje informacje o zamordowanych w procesach stalinowskich, redaktorzy dotarli do rodzin zamordowanych...w tym z listem z celi śmierci. Jeszcze wojna w Wietnamie, gdzie Amerykanie poświęcają życie z daleka od domu...     

                                                                                                                       APeeL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 12 styczeń 2002

Odsłon: 982

     Męczą mnie senne wędrówki o typie eksterioryzacji, które dają normalne przeżycia z odpowiednimi reakcjami („życie nocne”), a to przeszkadza w wypoczynku.

   Wstałem na Mszę św. o 6.30, a wzrok zatrzymał Pan Jezus Miłosierny. Po wejściu do kościoła pocałowałem św. Głowę Zbawiciela i stanąłem pod obrazem „Jezu ufam Tobie”, a od ołtarza „patrzyła” figura Zbawiciela, Dobrego Pasterza.

   Płyną piękne czytania 1J5,14-21 o ufności, którą „pokładamy w Synu Bożym”, a „świat leży w mocy Złego”! Tak widzę i tak jest naprawdę (Mt 4,16), bo „Lud, który siedział w ciemności ujrzał światło”...

   Popłakałem się podczas Eucharystii, a napływa natchnienie, że „jesteśmy nieświadomi wielkości tej łaski”. Ja wiem o tym i z tego powodu nie mogłem dzisiaj opuścić świątyni Pana, a słodycz Boża w duszy i sercu sprawiła mój krzyk: „Jezu, Jezu, Jezu”!

     Po powrocie do domu wymieniłem żarówkę, bo spalił się korek..."i stała się jasność". Jak Pan Bóg mi to wszystko ukazuje, ale jest to proste dopiero po odczycie intencji modlitewnej dnia. Dzisiaj nie będę miał tej łaski...

    W pracy pojawił się nieciekawy zestaw pacjentów:

- otworzył go „chory”...były sąsiad z działki, który już załatwił sobie, że nie będzie w pracy

- „prywatny”, a nie ma żadnego ubezpieczenia i jest z obcego rejonu...pomogłem mu bezinteresownie

- wiele dzieci, a mamy pediatrę

- wpadł alkoholik bez karty po recepty na zasłużonego krwiodawcę...odmówiłem mu, bo jego lekarzem rodzinnym jest kolega z naprzeciwka, a on wykrzyczał prawdę o mnie, że jestem chamem i ma mnie...

- przybyło też wielu chorych „bardzo dziękujących”.

    Ja nie pragnę niczego tylko modlitwy, ale nie znam intencji: czy za poniżanych?...upokorzonych? Wracałem z sercem obolałym i kupiłem lampkę pod krzyż Zbawiciela oraz pod figurę Matki Bożej. Ten  dzień ofiarowałem Panu Jezusowi, bo wciąż spotyka Go ból i przykrości, a wielu ludzi na świecie jest upokarzanych, poniżanych, a nawet deptanych.

   Popłakałem się podczas relacji wyrzucania rodziny z mieszkania, a w „Sup. ex”  był art. o pogrzebie na który nie przybył kapłan, ponieważ zapomniał! Zmarłego pochowano bez modlitw w obecności rozpaczającej rodziny...

   Wiele jest łask...od posiadania zdrowia, rodziny, mieszkania, dzieci, Kościoła świętego i Sakramentów z Eucharystią, a na szczycie wszystkich jest wiara dająca zbawienie!

   Dla mnie, w codzienności najważniejsza jest modlitwa po odczytaniu intencji. Późno, odmówiłem tylko koronkę do Miłosierdzia Bożego. W smutku znalazłem piękną różyczkę...wiem, że jest to podziękowanie od Pana Jezusa!     

                                                                                                                                        APEL

 

 

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 11 styczeń 2002

Odsłon: 980

    W czasie edycji tego zapisu (17 sierpnia 2017 r.) trwa pomoc pięknej wsi letniskowej (Rytel w Borach Tucholskich), gdzie 11 sierpnia przeszłą nawałnica. To była zarazem próba od Boga, bo nie ogłoszono od razu klęski żywiołowej, ale 15 sierpnia świętowano rocznicę „Cudu na Wisłą”.

   Podczas wychodzenia na Mszę św. z telewizora płynęła pieśń pozdrawiająca Matkę Zbawiciela. Łzy zalały oczy, pożegnałem się z żoną, a po wyjściu zawołałem: „Matko! Matuchno! Matko Zbawiciela...Matko wszystkich ludzi”. Ból zalał serce, a to sprawiła tęsknota za Niebem i przybliżeniem Boga.

   Na Mszy św. podczas czytań moje serce zalała miłość z refleksją: jak żyją ludzie bez Boga? Popłakałem się podczas Sakramentu Pojednania: „och Jezu! Jezu! jak mi dobrze tutaj.”

   Praca w przychodni trwała bez wytchnienia w pokoju (7.00-18.00), a jej wytrwałość było wynikiem pomocy Boga Ojca, bo pomagałem, pocieszałem i współczułem chorym...bez najmniejszego zdenerwowania. Dzisiaj przybywali skrzywdzeni, biedni, słabi, nędznicy...to naprawdę Argentyna!

   Na szczycie tej piramidy wyklarowała się garstka czerwonych bogaczy, którym w oczach rosną domy i dacze, samochody są zmieniane jak rękawiczki, bo wszędzie mają znajomych („samych swoich”) i czuję się jak bracia. Jakże cierpi Pan Jezus, gdy widzi nasze życie na ziemi! Większość ludzi jest nadal „wierna” poprzedniemu systemowi...

   Moje serce jest przy słabych, cierpiących, porzuconych i pozbawionych pracy. Na szczycie tej piramidy cierpienia jest Zbawiciel i Jego Bolesna Męka dająca nasze odkupienie. Przesuwali się pacjenci i refleksyjne obrazy:

- żona cukrzyka, któremu grozi amputacja kończyn, a ona jest zawsze przy nim, opiekunka codziennie uczestnicząca w Mszy św.

- luteranin opisywany w „Echo”, który zapragnął Eucharystii i wrócił do naszego kościoła

- b. Albert, o. Pio...wszyscy służący w hospicjach, domach opieki...podający łyżkę strawy na tym nędznym świecie

- ks. Jerzy Popiełuszko, którego wizerunek właśnie pocałowałem oraz o. Kolbe. 

   Dla większości chorych ważniejsze są różne przypadłości ciała i długie życie...czyli do śmierci, która została pokonana, a własne patrzyło malowidło ścienne na którym Pan Jezus Zmartwychwstały przechodził obok śpiących strażników rzymskich.

   Właśnie umieramy i co jest z nami? Wyjaśniam to zdrowej 65-ce, a nawet proszę, aby poważnie potraktowała istnienie życia wiecznego, potrzebę modlitwy i przyjmowania cierpień zastępczych. Młodej dwa razy powtarzam metodę rzucenia palenia w łączności z Matką!

   Nic nie pragnąłem za to i nic nie przyjmowałem od chorych, a byłem w próbie, ponieważ potrzebowałem pieniędzy. Nie możesz wrócić do Domu Ojca bez uświęcenia. Odmówiłem spóźnioną koronkę...

                                                                                                                  APEL

 

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 10 styczeń 2002

Odsłon: 729

    Po przebudzeniu wołałem do Najświętszego Taty z powodu dzieciobójstwa. W śnie pojawił się kapłan (będzie zgon pacjenta) i jakaś sprawa z miejscowościami (zmiana szpitali do których mamy kierować chorych). „Spojrzał” też Pan Jezus w koronie (zapowiedź cierpienia), a w tym dniu okaże się, że duchowego.

    Ja przychodzę do pracy wcześniej (o 7.00 zamiast o 8.00) z powodu niewolnictwa, ale pokój prysnął nagle ("dar w naczyniu glinianym"), bo już wzywają do zgonu pacjenta. Trzeba to załatwić natychmiast, bo bez karty zgonu nigdzie się nie ruszą. Bałagan trwał do 14.20 i nawet przez chwilkę nie mogłem pomyśleć o modlitwie. Nie miałem czasu dla Zbawiciela. Po obiedzie i śnie zerwałem się na Mszę św. wieczorną, ale serce miałem puste.

   Popłakałem się dopiero w czasie zjednania z Panem Jezusem (w Eucharystii), gdy płynęła pieśń: „Nie było miejsca dla Ciebie”. Wracałem z płaczem i krzykiem w duszy: „Jezu! och Jezu! Jezu, przyjmij ten dzień, ten ból za tych w których sercach nie ma miejsca dla Ciebie”. Popłynęła koronka do Miłosierdzia Bożego.

   W TVN relacjonowano spotkanie z prostytutkami. ”Panie Jezu! zmiłuj się!” Jakże szatan potrafi omotać, jak pięknie uzasadniają potrzebę sprzedawania ciała. Jakby dla kontrastu „Echo” zamieściło relację luteranina, który wrócił do Prawdziwego Kościoła! Jakże żałuje czasu, który spędził bez Boga...

    Przesuwają się obrazy: Msza św. za wrogów Kościoła katolickiego, za pałających nienawiścią, lekarzy zabijających dzieci nienarodzone...w tym za ich rodziców, płatni mordercy i ludobójcy typu Slobodana Miloševicza...za porzucających żony, rodziny i zapijających się na śmierć...jeszcze za sławnych i mądrych tego świata, a także za takich jak ja czyli zapracowanych na granicy śmierci.

   Przypomniał się czas Świętej Inkwizycji i wyprawy nawracających mieczem. W moim smutku dodatkowo atakuje mnie Szatan, który podjudził żonę, która przez moje dyżury czuje się opuszczona. Uciekłem do swojego pokoju i poszedłem spać.

     Następnego ranka zły kusił, abym rozstał się z żoną bez pożegnania. Tak właśnie rozpadają się małżeństwa...

                                                                                                                                           APeeL