Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 27 maj 2013

Odsłon: 982

    Zimno, wiatr, deszcz i ciężki niż, a w bloku bardzo nieprzyjemnie. Napłynęło pragnienie bycia razem z żoną, ale nie możemy. Wyszedłem, a pod figurą Matki Niepokalanej serce zalał ból małżeństw, które nie mogą zjednać się ciałami.

    To wielka łaska Boga, szczyt miłości. Nie zrozumie tego młody i szukający tylko przyjemności. To zjednanie miłosne dusz przy pomocy namacalnych ciał. Ogarnij świat tego cierpienia, gdy małżeństwa dzieli odległość, wypadek, choroba, niesprawność, różne postacie niemocy lub przyrzeczenie czystości.

   Popłakałem się: ”Matko Najświętsza! Jak wielki jest ogrom cierpienia związany z zaburzeniem współżycia między małżonkami. Matko nasza! Królowo każdej rodziny ludzkiej”! Dusza wprost krzyczała...

    W piątek Pan Jezus wyjaśnił, że: „Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela". 

     Później uczniowie jeszcze raz pytali o to, a Pan powiedział im: "Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo". Mk 10, 1-12

    W taką pogodę umrę kiedyś...przespałem prawie cały dzień. Teraz wyobraź sobie, że jesteś pilotem i odpowiadasz za samolot oraz ludzi.

    Przemyślałem nabożeństwo i Mszę św. i nie podszedłem do Eucharystii, bo w wyobraźni napłynęła sytuacja, że zgubiono kluczyk do Tabernakulum. Poczucie niegodności wzrasta wraz ze świętością duszy...                                                                                                                

                                                                                                                                     APEL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 26 maj 2013

Odsłon: 1027

Trójcy Świętej              

    Po przebudzeniu pomyślałem, że dzisiaj jest wielkie święto mojego Boga Ojca. Przeżegnałem się i wolno odmówiłem „Ojcze nasz”, a właściwie „Ojcze mój”...

    Falami napływał smutek w którym przepraszałem za moje życie, wyczyny, dręczenie innych oraz sianie zgorszenia. Taki się urodziłem i takim byłem w szkole. Takie osoby są męczące w swoim środowisku i nie lubiane, bo chcą dominować.

    Przybycie do mnie Boga Ojca objawia się zawsze niezwykłą radością, której nie można wyrazić w naszym języku. To szczęście, które wyraża przytulenie dziecka przez ojca ziemskiego, ale dzisiaj trwam w smutku, który wyjaśni się podczas Mszy św.

    Tak, bo ja mam przybyć do Boga, który jest Patronem mojej świątyni. Wobec tego królowania  Świętego Świętych poczułem swoją marność, a żyję w codziennej łączności z Kościołem świętym. Cóż dopiero z letnimi katolikami, ludźmi oddalonymi od wiary, a na końcu z wrogami Boga.

    Po wyjściu do kościoła wielki ból zalał serce i zacząłem odmawiać koronkę do Miłosierdzia Bożego oraz moją modlitwę w intencji dnia. Miałem tylko jedno pragnienie, aby została dla mnie jakaś chorągiew, ale moje rozczarowanie było wielkie, ponieważ przybyło mało ludzi.

    Dzisiaj będzie bierzmowanie młodzieży i nie było chętnych do procesji...wybrałem chorągiew z obrazem Trójcy Świętej.

    - Chodź pan, nie wstydź się Boga...zawołałem do odmawiającego zdecydowanie uczestnictwa w procesji. 

    Dodatkowy smutek zalał serce, ponieważ szliśmy w procesji bez Pana Jezusa Eucharystycznego, a dwóch kapłanów nie wyszło z nami od ołtarza tylko przyjmowali  „pochód” stojąc przy drzwiach zakrystii. Tak wielkie święto parafii, a my nie oddajemy należnej czci Bogu naszemu... 

    Zdenerwowałem się naszą obcesowością, bo więcej szacunku mamy dla zwykłego śmiertelnika, który łaskawie pojawi się w kościele. Przy byle okazji gra orkiestra i stoi kompania honorowa, a właśnie dzisiaj zapomniano o oddaniu godnej czci Bogu Ojcu. Bardzo ciężko żyje się takim jak ja na tym zesłaniu.

    Proboszcz na ten moment zalecił, aby często wołać: „Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu”, ale pomieszał to ze wspomnieniem przeżyć z oglądanego meczu drużyn niemieckich. Siostra Faustyna wspomni później, że mało jest kapłanów, którzy potrafią poprowadzić dusze. 

    Kapłan powiedział piękne kazanie o Bogu Ojcu. Święta Hostia przylgnęła do podniebienia i tak trwaliśmy z Panem Jezusem. Wracałem powłócząc nogami, bo ciało całkowicie zesłabło po uniesieniu duchowym. Natychmiast znałem intencję modlitewną dnia i w wielkim bólu płynęła moja modlitwa.

    Na nabożeństwie wieczornym do NMP ponownie doznałem szoku, ponieważ kapłan błogosławił nas Monstrancją w zwykłej komży i nikt nie zadzwonił...właśnie dzisiaj! Dlaczego kapłan nie ma żadnego kultu dla Chrystusa Eucharystycznego. 

    Podczas nabożeństw majowych proszą się słowa o Matce Jezusa, a płyną czytanki z życiorysami świętych. Jak czuje się święty, gdy widzi, że zasłania sobą kult Matki Bożej.

    Przed snem „spojrzał” Pan Jezus z zawołaniem modlitewnym: „Tyś Królem naszej ojczyzny i każdego z nas”. Zapaliłem świecę i skończyłem moją modlitwę dodając koronkę do Miłosierdzia Bożego...                                                                                                                                                   APEL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 25 maj 2013

Odsłon: 986

    W nocnej ciemności odmówiłem koronkę do Miłosierdzia Bożego, a po wyjściu na Mszę św. zawołałem do św. Floriana, św. Michała Archanioła, Aniołów i świętych, aby wzięli w ochronę mój dom. To naprawdę popłynęło z głębi mojego serca.

    „Pan stworzył człowieka z ziemi i znów go jej zwróci. Odliczył ludziom dni /../ Przyodział ich w moc podobną do swojej i uczynił ich na swój obraz. Dał im wolną wolę /../ Napełnił ich wiedzą i rozumem, o złu i dobru ich pouczył". Syr 17, 1-15

    Prorok Syrach nie mógł tego wypowiedzieć sam z siebie. Tak jak ja nie mogę chwalić Boga, opowiadać i pisać o Jego cudach. 

    Dzisiaj Pan Jezus wskazał też: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie /../ do takich bowiem należy królestwo Boże. Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".  Mk 10, 13-17

    Naprawdę tak jest i ja stałem się takim głupim dzieckiem...zaboboniarzem, katomatołkiem wierzącym w „bajki głoszone przez Pana Jezusa”. Daj Boże, aby każdy otrzymał moją łaska i uwierzył w te Prawdziwe Bajki, bo trudno sobie wyobrazić, co Tata przygotował na nasz powrót.

    Mądry tego nie pojmie. Tak było też z członkami Sanhedrynu. Na ich oczach Pan Jezus wskrzesił Łazarza, ale nawet to nie sprawiło opadnięcia zasłony. Ilu jest takich dzisiaj. Trwają przy swoich poglądach aż do utraty życia wiecznego.  

    Po Eucharystii odeszły wszystkie rozproszenia, a ja zostałem całkowicie odmieniony. Po dojechaniu do centrum handlowego zobaczyłem masy ludzi obdarzonych przez Boga. Wokół czysto, wszyscy mili, posługujący krzątają się w barach, kuszą truskawki i lody, a towarzyszy nam muzyka i zapachy w tym chleba... 

    Zacząłem odmawiać moją modlitwę, bo ludzie myślą, że to wszystko, co posiadają jest wynikiem ich zapobiegliwości. Dzisiaj nie interesowały mnie żadne zakupy. Wieczorem trafię na parę wychodzącą po ślubie i wystrojonych gości z różnymi darami.

    Największym darem Boga dla nas jest Eucharystia. To  Cud Ostatni...innego już nie będzie. Jeżeli czytasz to „przypadkowo” to wiedz, że może ktoś modli się za Ciebie, a może wołają zmarli lub wdzięczni ludzi.

    Przyjmij zaproszenie na Ucztę Niebieską. Podziękujesz mi później, gdy spotkamy się w Królestwie Życia, bo nie ma śmierci...                                                                      

                                                                                                                                             APEL

Szczegóły

Autor: APeeL

Opublikowano: 24 maj 2013

Odsłon: 956

NMP Wspomożenia Wiernych

    W śnie trwał podział spadku, a mam wielką nadzieję, że przed śmiercią otrzymam parę centów. Po przebudzeniu kontynuowałem pisanie protestu wyborczego, bo nomenklatura samorządowa chce utrzymać stanowiska w Izbach Lekarskich, gdzie wszystko jest fałszywe.

    Wymyślono, że kandydat może zgłaszać samego siebie! Wstajesz na sali i opisujesz swoje zalety, pełnione dotychczas funkcje, otrzymane odznaczenia i stwierdzasz, że jesteś jedyny...nawet w kabarecie Rewińskiego nie byłoby to śmieszne, a tutaj profesorowie, docenci i lekarze.

    Wyszedłem na Mszę św. z sercem  pełnym rozterki. Ten świat bardzo rozprasza, pożera pokój, przeszkadza w modlitwach i kontakcie z Bogiem.

    Na ten moment kapłan zawołał, że tylko  Pan Jezus pociesza nas w każdym utrapieniu. To prawda, bo nigdzie nie uzyskasz mocy duchowej. Normalni ludzie nie wiedzą o tym i dręczeni często popełniają samobójstwo (Lepper, Petelicki).

    Oprawcy często bawią się swoimi ofiarami jak kot z myszka, bo stalking ma nieskończoność kombinacji. Ktoś to powinien ujawnić, bo ofiary nie opisują jak są uderzani. Przecież mamy Polaków pragnących oddać życie za ojczyznę.

    W czytaniach była mowa o przyjacielu: „/../ Wierny bowiem przyjaciel potężna obrona, kto go znalazł, skarb znalazł. /../ Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia; znajdą go bojący się Pana”. Syr 6, 5-17

   Takim prawdziwym przyjacielem jest Pan Jezus...na wieczne czasy. Nigdy nie zdradzi, zawsze przyjdzie z pocieszeniem, a na pewno będzie przy naszej śmierci. 

    „Upadnij na kolana ludu czcią przejęty, uwielbiaj Swego Pana...Święty, Święty, święty”. Przed Eucharystią powtarzałem: „nigdy nie byłem, nie jestem i nie będę godny” i tak w koło... popłakałem się podczas przyjmowania św. Hostii. 

    W kilka sekund zostałem całkowicie odmieniony. Moc i pokój zalały serce, a wszystkie "ważne sprawy" odeszły (kuszenie).

     Na nabożeństwo do NMP i na zamówioną Msze św. wieczorną pojechaliśmy do pobliskiego kościółka, gdzie trafiłem pod stacją z Matką pod krzyżem umierającego Zbawiciela, a na ławce znalazłem obrazek z Dzieciątkiem Jezus i słowami o prawdziwej nadziei.

    Ile ludzie mają różnych pragnień: otrzymania spadku, ożenku, wygrania w loterii, na sprawiedliwe zakończenie sprawy, uzyskanie zdrowia, narodzenie potomka, wybór na stanowisko...

    Podczas śpiewu litanii dobiegał do mnie głos chłopczyka w wieku wnuczka. Dzieci to symbol Bożej prostoty i świętości. Jak takie modlitwy koją Najświętsze Serce Boga.

    Przed przyjęciem Pana Jezusa padłem na dwa kolana. Św. Hostia pękła na pół, a  moje serce zalało poczucie obecności Boga naszego, które będzie trwało aż do porannej Mszy św. Nagle stałem się innym człowiekiem...poważnym i pełnym odpowiedzialności za świat.

    Cały czas miałem przed sobą Monstrancję. Wszystko nabrało perspektywy wieczności, a najważniejsze stało się zbawienie ludzkości. W tym stanie nie możesz oglądać telewizji i czytać prasy, bo trwasz w Bożej zadumie.

    Jakże Bóg prowadzi i jakie daje ciągi zdarzeń duchowych. Choroba, cierpienie, zaproszenie do ciężko chorego z próbą w której pomagasz z radością, a Pan obdarowuje prawie intymną Mszą świętą. 

    To tajemnica cierpienia, ale jasna w Świetle Bożym, bo jak zranione dziecko biegnie do tatusia...tak jest z tymi, którzy zwracają się ku Bogu.

    To wyjaśnia zatrzymanie wzroku na stacji z umierającym Panem Jezusem i Matką pod krzyżem, bo naszą prawdziwą nadzieją jest powrót do Nieba, które otworzył Odkupiciel...                                                                                                                                                                                   APEL